Мақолалар

Нотаниш саховатпеша

Чоп этилди Iyul 30, 2019 Нотаниш саховатпешаda fikr bildirishni o'chirish

Ўғлимнинг касалига ташхис қўйган шифокор қўлимга дорилар рўйхати ёзилган қоғониз тутқазди. Дорихонага чопдим. Сотувчи йигит ҳисоб-китоб қилиб, жами пулини айтди. Боримни олиб санадим, 216 минг сўм етмади.

– Хижолат бўлманг, – деди йигит. – Эртами, индин ташлаб кетарсиз. Худо ўғлингизга шифо берсин.

Эртаси куни қарзимни тўлаш учун бордим. Кечаги йигит киришим билан кулимсираб деди:

– Сизга хушхабарим бор.

Ҳайрон бўлдим:

– Қанақа хушхабар?

– Биздан қарздор эмассиз. Аксинча, 284 минг ҳақингиз бор.

Нима дейишни билмай турганимни кўриб изоҳ берди: “Кеча бир киши келиб 500 минг сўм пул берди. Бирон муҳтож беморга дори-дармон учун тўлаб юборишимни сўради. Мен сизга раво кўрдим”.

Унинг кимлигини, ҳеч бўлмаса, исмини билишга қизиқдим. Йигит айтмади.

– Яқинда китобим нашрдан чиқди, ўша одамга дастхат ёзиб, совға қилмоқчийдим – дедим.

– Менга ташлаб кетинг, албатта етказаман, – деди йигит.

Дорихонадан чиқар эканман, меҳрибон Раббимга шукрлар айтдим, ўша жўмард кишининг, инсофли сотувчи йигитнинг ҳақига чин дилдан дуо қилдим.

Сайдулло Ортиқов

Андижон тумани Харабек қишлоғи