Пайғамбаримиз Муҳаммад (соллаллоҳу алайҳи ва саллам) шундай деганлар:

“Гапларнинг ёмони бу ёлғончиликдир, ёлғонни ҳазил билан ҳам, жиддий ҳам гапириб бўлмайди. Ота ўз болаларига бирон нарсани ваъда қилиб, кейин уни бажармай қўймасин! Ростгўйлик эзгуликка бошлайди, эзгулик эса жаннатга. Ёлғончилик ёвузликка бошлайди, ёвузлик эса жаҳаннамга. Ростгўй одамга яхши баҳо, ёлғончи одамга ёмон баҳо берадилар. Ростгўй одам чин сўзи билан бора-бора Аллоҳ ҳузурида “сиддиқ” (содиқ) деб ёзиб қўйилади. Ёлғончи ҳам бора-бора унинг ҳузурида “каззоб” (ёлғончи) деб ёзиб қўйилади.

Чақимчилик ҳам ёмон иллатдир, чунки у туфайли одамлар ўртаси бузилади. Чақимчилик ўзи нима, биласизларми? У – одамларнинг гапларини (уларнинг ўзаро муносабатларини бузиш ниятида) бир-бирларига ташимоқликдир”.

“Ростгўй, ишончли савдогар пайғамбарлар, сиддиқлар ва шаҳидлар билан бирга бўларлар”.

“Ёлғон гувоҳлик берувчининг оёқлари ердан қўзғалмай туриб, Аллоҳ унга дўзахни раво қилиб қўяди”.