Баҳонаси кўпнинг уяти кам
Болқор халқ мақоллари
Болқорлар – туркий халқ. Асосан Шимолий Кавказда – Россиянинг Кабарда-Болқор, Қорачой-Черкес Республикалари, Ставропол ўлкаси ва Москва шаҳрида, шунингдек Қозоғистон, Қирғизистон, АҚШ, Украина, Ўзбекистон ва бошқа мамлакатларда яшайди.
- Ақл сабр беради.
- Аллоҳдан қўрқмаган одамдан уялмас.
- Аҳмоқ билан олишган ҳам аҳмоқ.
- Ёмон одам бойиса, қўшнисини сиғдирмас.
- Ёмон одамда олгилигинг бўлгунча, яхши одамга бергилигинг бўлсин.
- Ит искаган сувни арслон ичмас.
- Қарға ғоқиллаб ғоз бўлмас, қари қийпанглаб қиз бўлмас.
- Одамлар ҳурматингни қилмаса, ўзингдан кўнглинг қолсин.
- Одамни йўғида сўкма, борида мақтама.
- Оз сўзлаганнинг қайғуси кам бўлади.
- Онтин бузган онтга ишонмас.
- Ота юртимнинг боши бўлмасам-да, бўсағасининг тоши бўлайин.
- Сергап одам бир соатда бир ойлик хато қилади.
- Тили узуннинг уяти қисқа.
- Уйим деган уйи бўйли тошни ҳам кўтаради.
- Умид тоғ тепасига чиқаради.
- Ўт ўчириш учун тоза сув изламайдилар.
- Уйланмоқчи бўлсанг, бўйдоқнинг сўзига қулоқ тутма.
- Чақирилмаган қўноқ қачон кетишини сўрамайди.
- Эр – сўзига эга кишидир.
- Юрак кўрмаса, кўз ҳам кўрмайди.
Болқор тилидан Орифжон Мадвалиев ўзбекчалаштирди.
“Ислом нури” газетасининг 2019 йил, 15-сонидан