Набирам мени ёқтирмайди…
Раҳматли қайнонамнинг набираларига бўлган чексиз меҳрларини ҳали-ҳануз ҳаяжон билан хотирлайман. Ўзим буви бўлгач, набиралар Яратганнинг бебаҳо неъмати эканини йил сайин чуқурроқ ҳис этаётгандекман.
Фақат икки ёшга кираётган Бибимоҳира қачон мени кўрса, юзини терс буради. Мажбурлаб ўзимга қаратмоқчи бўлсам, кўзларини юмиб олади. Қўлчалари билан нари итариб, мендан қочади.
Кеча дилбандларимни кўргани қизимникига бордим. Ҳол-аҳвол сўрашгач, Бибимоҳирани кўтармоқчи бўлдим. Қизалоқ ниятимни англаган заҳоти онасига ёпишиб олди. Соғинганман-да, даст қўлимга олиб, юз-кўзларидан ўпдим. Гўдаккина жонҳолатда бағримдан чиқиб кетишга ҳаракат қилди. Чучук тилида нималардир деб, юзини тескари бурди.
– Мунча мени ёмон кўрмаса бу қизинг? – деб кулиб онасига юзландим.
– Шу ҳақда кўп ўйлайман, – деди қизим, кейин озгина ўйланиб турди-да, бола туғилмасидан олдинги воқеани ёдимга солди. – Аяжон, эсингиздами, Бибимоҳирага ҳомиладорлик пайтимда сепган атирингиздан беҳузур бўлардим. Ўзингизга ҳам кўп айтганман. Ўша ҳолатларимни неварангиз ҳам ҳис қилганми, билмадим…
Ёдимга тушди: мен ишлатадиган атирнинг аломат ифори дугоналарим, қариндош-уруғ аёлларга ёқарди. Фақат ҳомиладор қизим кўришар-кўришмас ёнимдан узоқлашар, “Қайтиб шуни сепманг”, деб қаттиқ илтимос қиларди. “Бошқоронғиликда бундай ҳолат-лар учраб туради”, деб гапига эътибор бермадим. Бир куни дарвозамиздан кирдию мени кўриб, қучоқ очиб югуриб келди. Яқинлашгач, “Яна cепибсиз-да,” деди ва ранги оқариб, йўлакдаги сўрига беҳол ўтирди. Шундан кейин атирни қўл етмас жойга беркитдим.
Чақалоқ туғилиб, уч ойлик бўлган кезлар эди. Бир куни қизим кўришаётиб: “Онажон, атирингиз ҳиди мунча ёқимли,” дея юзини юзимга босди. Ҳазил қилдим:
– Яхшиям бошқоронғилик пайтинг уни ёқтирмаганинг, бўлмаса, тугаб кетган бўларди.
Аллоҳга шукр, набиралар йиғилса, уйимиз тўлади. Кўзи тушди дегунча, қушдек қанот қоқиб мен томон учишади. Бибимарям, Бибифотима ширинликлар кўтариб келишади. Фақат уларнинг синглиси Бибимоҳира…
Худо хоҳласа, эсини таниб боргани сайин, қайноқ меҳрим туфайли мени яхши кўриб қолади, деган умиддаман. Ҳозир эса гўдакнинг ўзи ҳам сабабини билмаган ҳаракатлари боис ҳаётнинг бир ҳикматини англагандекман. Ҳомиладор аёлнинг бизга эркаликдек туюлган истак, илтимосларига бефарқ бўлиш ярамайди.
Ўктамхон СОЛИЕВА
Фарғона
Эслатма: Мутахассислар сўзларига кўра, ҳомила воқеаларга онасининг муносабатини ҳис этиб тураркан. Яъни, она хурсанд бўлганда, ҳомиланинг хотиржам, енгил ҳаракатлар қилиши ва аксинча, хафа бўлган-да, нотинч бўлиши кузатилган.
Ақлини танимаган қизалоқ барча яқинлари орасида фақат бувисидан узоқ юриши бир огоҳлантириш, деб ўйладик. Ахир момоларимиз бежиз: “Бошқоронғи аёлнинг хоҳишини имкони борича бажо қил”, демаганлар-ку…
“Мўминалар” журналининг 2019 йил, 3-сонидан