Қовун
Мастура ошхонада куймаланиб юрганди. Мактабдан келган қизи Нодира хонтахтада турган яримта қовунни кўриб қувониб кетди.
– Ойи, чой ичмасдан шуни еб қўя қоламан. Апил-тапил еб ўрнидан тураётганида онаси тўхтатди:
– Энди, қизим, яна бир қовунни сўй-да, тилимлаб қўй.
– Емоқчимисиз?
– Йўқ, – деди она. – Ҳали замон янганг ишдан келса, қовунни кўриб кўнгли тусаса, ўзи сўйиб еёлмайди.
– Нега энди? Ана турибди-ку, сўйиб еяверади-да.
– Янги келин, ўзи бунга уялади-да, болам. Шунинг учун тилимлаб қўйсанг, тортинмайди.
Қиз меҳрибон онасидан яна бир чиройли таълим олди.
Содиқжон ИНОЯТОВ,
Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси
«Мўминалар» журналининг 2019 йил, 3-сонидан