САЛОМ
Кўчанинг бошидаги дўкончада майда-чуйда сотадиган Манзура исмли қиз Нодиржоннинг саломига алик олмай, негадир терс ўгирилди. “Эшитмади шекилли, – ўйлади болакай. – одобсиз экан, демасин тағин”. Овозини баландлатиб яна салом берганди, қиз “ялт” этиб қаради-ю, афтини бужмайтирди. Бу ҳол эртасига яна такрорланди. Нодиржон кечқурун бувисига шуни айтганди:
– Вой қизи тушмагур-ей, келиб-келиб норасидага аччиқ қиласанми? – деди Ҳожар момо кулиб. – Тунов куни опачанг билан арзимаган нарсага озгина тортишиб қолишган экан, шунгадир-да. Сен унга парво қилма, хўпми? Салом беравер, у алик олмаса, фаришталар олишади.
Мактабга кетаётиб бола бувисининг гапларини эслади. Дўконга яқинлашганда:
– Ассалому алайкум! – деганди, яна жавоб бўлмади.
- Алик олмасангиз, ихтиёрингиз, – деди сал аччиқланиб Нодиржон. – Билиб қўйинг, сиз олмасангиз, фаришталар олишади.
Манзура ажабланиб қаради:
– Вой, муштдай бола бунақа гапларни қайдан биласан, ким ўргатди сенга буни?
- Бувим айтдилар.
Эртасига қизиқ бўлди. Нодиржон мактабга шошиб кетаётганди, дўконга яқинлашганда:
- Ассалому алайкум Нодиржон, – деган овозни эшитди. Қараса, қаршисида сотувчи қиз жилмайиб турарди. Боланинг юзига табассум ёйилди…
Содиқжон ИНОЯТОВ,
Ўзбекистон ёзувчилар уюшмаси аъзоси
“Ислом нури” газетасининг 2019 йил, 1-сонидан