Халифанинг оқилона сиёсати
Бир киши Абдулмалик ибн Марвон (умавий халифа, тобеинлардан) раҳимаҳуллоҳга:
– Сизга бир нарсани холи айтмоқчи эдим, – деди.
Абулмалик атрофидагиларга қараб:
– Истасангиз, бизни холи қолдиришингиз мумкин, – деди.
Улар туриб кетгач, ҳалиги киши энди гап бошлайман дер экан, халифа уни:
– Тўхта, – деб тўхтатди ва унга деди: – Мени мақтай кўрма, чунки ўзимни сендан кўра яхши танийман. Ёлғон гапира кўрма, чунки ёлғончининг бурди бўлмайди. Ғийбат ҳам қила кўрма…
Буни эшитган ҳалиги одам:
– Унда менга (кетишга) рухсат берсангиз, – деди.
– Майли, истасанг, – деди халифа.
Абул Аббос Мубарриднинг “Ал Комил филлуға” китобидан
zamin.uz