Тамагирликка ўргатманг
Бувим қаерга борсалар, ёнларида доим оппоқ дуррага тугилган нон ва ширинликлар бўларди. Лекин борган жойларида олдиларига югуриб чиққан болаларнинг пешонасини силаб, елкасига қоқиб қўярдилар-у, уларни ширинликлар билан сийлашга шошилмасдилар. Ўрнашиб ўтириб олгандан кейин уй бекасига:
– Мана буларни чиройли қилиб идишга солиб чиқинг, – дердилар.
Шунда кўпинча уй эгаси:
– Бувижон, шуларни ўз қўлингиз билан болаларга бера қолинг, сизни янаям кўпроқ яхши кўриб қолишади, – деганга ўхшаш гап айтса, бувижоним:
– Кўчадан келган одам болани хурсанд қиламан, деб дарров унинг қўлига нимадир тутиши яхши эмас, – дердилар.
– Бола шунга ўрганиб қолади. Кейин дарвозадан кириб келган одамнинг қўлига қарайдиган бўлиб қолади. Бола-да, бора-бора ҳаммадан нимадир кутадиган, агар кимдир қуруқ келиб қолса, уни хижолатга қўядиган бўлиб қолиши ҳам мумкин.
ОҚИЛАБОНУ
“Мўминалар” журналининг 2019 йил, 1-сонидан