Ҳимматли онахон
Рамазон ойи эди. Бозорга кираверишда кашнич, кўк пиёз, икки-учта елим идишда сут-қатиқ сотаётган кекса онахоннинг ёнига бир киши келиб сўради:
Кўкат қанча, онахон?
– Онахон арзимаган нархни айтди. Бироқ бу нарх харидорни қониқтирмади шекилли, овозини сал кўтарди:
– Мунча қиммат, келинг энди, арзонроқ беринг, рўзанинг кунида…
Кутилмаганда онахоннинг кўзи ёшланди. Харидор сўраган нархда бир неча боғ кўкат, қатиқни сотиб юборди.
– Деҳқонники сув текин экан-да, – дедим, онахоннинг юз-кўзлари, кийимлари, қадоқ қўлларига бир қур назар ташлаб.
– Майли, баракасини берсин, ифторликка шошяпман, қизим. Бир замонлар бир тиланчи дарвозани тақиллатиб: “Аллоҳ йўлида садақа қилинг”, деганда, хонадон соҳиби Аллоҳ номини эшитиб бор-будини йиғиштириб тиланчига берган экан. Бу резаворларни ҳовлимда ўзим ўстирганман. Харидор Рамазоннинг номини тилга олгани учун, жону дилимдан рози бўлиб сотдим, – деди онахон.
Маъмура АБДУРАҲИМОВА
“Ислом нури” газетасининг 2019 йил, 8-сонидан