«Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур».
Солиҳ бир кишининг яҳудий қўшниси бор эди. Қўшнилар суҳбатлашиб турардилар. Мусулмон киши ҳар ишни бажаришдан аввал ушбу сўзни кўп такрорларди: «Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур». Бу гап унинг одатига айланган ва ҳар ишни бошлашдан ёки бир сўзни айтишдан аввал шундай дер эди.
Яҳудийга бу ёқмасди. Бир куни қўшнисига бундай деди:
– Пайғамбарингга кўп салавот айтишинг билан нимага эришдинг!
У йигит:
– Бошимга ташвиш тушмаганининг ўзи менга кифоя қилади, – деди
Яҳудий қўшнисига макр қилиб мусулмонларнинг устидан кулмоқчи бўлди. Бир куни йигитнинг ёнига келиб:
– Мана бу узугимни сенга омонат топширмоқчиман, сафардан қайтганимда берасан, – деди.
Мусулмон йигит одатдагидек:
– Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур,– деб узукни олиб, яшириб қўйди.
У шаҳарда уста заргарлар бор маҳоратини ишга солиб, узукларни ўхшаши йўқ қилиб, бошқалар қила олмайдиган қиёфада ясар эди.
Яҳудий солиҳ кишининг уйида ҳеч ким йўқлигини пойлаб, уй холи қолган вақтда кириб узугини олиб чиқди ва денгизга улоқтирди.
Бир куни солиҳ кишининг ишдан уйига қайтишини пойлаб туриб, ундан узугини қайтиб беришини сўради.
Мусулмон киши:
– Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур, – деб яҳудийни меҳмонга таклиф қилди.
– Бугун Пайғамбаримизга салавот айтиш баракотидан Парвардигор менга бир катта балиқ тутишни насиб қилди. Аллоҳга қасамки, биз билан шу балиқдан емагунингча узугингни бермайман, – деди.
Яҳудий ночор таклифни қабул қилиб, бирга таомланишга рози бўлди. Мусулмон киши балиқни хотинига бериб, тозалаб, тезроқ пиширишини буюрди. Яҳудий билан суҳбатлашиб ўтирганида, хотини чақириб қолди. Солиҳ киши балиқнинг қорнидан яҳудий берган узукни чиққанини кўриб ранги оқариб кетди.
“Бу яҳудийнинг узуги-ку!” деб югуриб бориб узукни яширган жойига қараса, узук йўқ.
Унинг ҳолини кўрган яҳудий:
– Нега рангинг бўзариб қолдинг, узукни йўқотдингми? Агар узугимни топиб бермасанг, яҳудий ва мусулмонларга сенинг хоинлигинга гувоҳлик бераман, – деди.
У солиҳ киши одатидек:
– Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур, – деди.
Яҳудий:
– Агар узугимни топиб бермасанг, бугундан бошлаб Пайғамбарингга салавот айтасан деб ўйламайман. Энди сен сабабли мусулмонларни айблашни янада кучайтирамиз ва гапиришларига асло йўл қўймаймиз, – деди.
Солиҳ киши эса:
– Аллоҳга қасамки, менинг ҳайратим сенинг узугингда эмас, бошқа нарса мени ҳайратга солди, ол узугингни! – деди.
Узукни кўриб, Яҳудийнинг капалаги учиб кетди ва узукни қўлида айлантириб кўраркан, лаблари пириллаб, «бу ўша-ку, бу ўша-ку» дерди тинмасдан.
Мусулмон киши:
– Ўзингни бос, нима бўлди сенга? – деди.
Яҳудий:
– Бу сенинг қўлингга қандай келиб қолди? – деб сўради.
Солиҳ киши:
– Эсинг жойидами? Ахир бу узукни менга омонат қилиб бермаганмидинг? – деди.
Яҳудий:
– Буни қаердан топдинг? – деди яна бетоқатланиб.
Мусулмон:
– Балиқнинг қорнидан, – деб жавоб берди.
Яҳудий бир сайҳа тортиб ҳушидан кетди. Бир оздан сўнг ҳушига келиб, барча қилмишларини айтиб берди.
Солиҳ йигит:
– Сен макр-у ҳийла билан узукни ўғирлаб, денгизга ташлашга эришдинг, лекин Парвардигорим у узукни мен овлаган балиқнинг қорнига солиб қўйишга қодир Зотдур, айтмаганмидим: «Ҳожатлар Пайғамбаримизга салавот айтиш билан раво бўлур», – деди.
Яҳудий:
– Бунга энди асло шубҳам қолмади, – деб шаҳодат калимасини айтиб мусулмон бўлди.
Аллоҳумма солли алъа саййидина Муҳаммад
Аллоҳумма солли алъа саййидина Муҳаммад
Аллоҳумма солли алъа саййидина Муҳаммад