Дўстимнинг армони
Аллоҳ бир кишини ҳидоятга йўллаб қўйса, ибодатга қоим бўлиши ҳеч гап эмас экан. Дўстим Зоҳиджон беш маҳал намоз ўқийдиган бўлди. Ҳалол, ичиш-чекишдан йироқ одам эди. Аммо у шу вақтга қадар намоз ўқимасди. Энди эса қазо намозларини ҳам ҳисоблаб, ҳар куни ўқийди. Оиласига ҳам, яқинларига ҳам шуни буюради.
Кимни кўрса, дину маърифатдан гап очади. Билимли бўлса, билмаганини сўрайди. Билмаса, билганини билдиради. У сабаб бўлиб қанча одамлар ҳидоят топди. Намоз кишини тартибли бўлишга, ҳаловат топишга, ёмон ишлардан қайтишига ёрдам беради. Энг асосийси, Раббисини танийди.
Аммо барчага таъсир қилган насиҳатлари икки ўғлига кор қилмади. Бир суҳбатимизда: “Болалар катта бўлгач, гапга кириши қийин бўларкан. Ўғилларим беш маҳал намоз ўқиб, орқамдан дуо қилса, армоним йўқ эди”, деди.
Бир куни масжидда имом-домла: “Ўқиётган сураларингизнинг маъносини тушуниб ўқинглар. Шунда намозларинг янада хушули бўлади”, деди. Бунга амал қилган дўстим доим ёд олган сураларининг маъносини ўқиб юрарди.
Шундай кунларнинг бирида у Моъун сурасининг бир оятини ўқиди: «Бас, шундай намозхонлар ҳолига войки, улар намозларини “унутиб” қўядилар» (4–5-оятлар). У бу сурани ўқиб, “Болаларим намозларини унутиб қўяяпти, охирати нима бўлади?” деди таъсирланиб.
Шунда унга: “Ҳидоят Аллоҳдан. Сабр қил, уларнинг ҳаққига дуода бўл”, дедим. У бошини қимирлатганча тасдиқ этди.
Дўстимнинг бу уринишлари менга ҳам ўрнак бўлиб, оиламга ҳам татбиқ этиб, кўнглим хотиржам бўлди. Қаерда бўлмасин: “Намозда-ку, Аллоҳнинг ҳимоясида-ку”, деб қўяман. Зоҳиднинг бу қадар куюнишини кейин англадим.
Орадан вақт ўтиб, у оғир бетоб бўлиб қолди. Кўргани борганимда фарзандлари ҳаққига дуода бўлишимни сўради. “Нега ўзингга дуо сўрамайсан?” десам, “Мендан кўра уларга кўпроқ дуо керак”, деди. Шу хасталик боис дунёни тарк этди.
Қачон масжидга борсам, дўстим ёдимга тушиб, армонда кетди-я, дея ўйлаб юрардим.
Бир куни жума намозида катта ўғлини кўриб, беихтиёр қувондим. “Қанийди шуни отаси кўрганида эди, армони қолмасди”, дедим ўзимга ўзим. Вақт ўтиб, иккинчи ўғли ҳам масжидда тез-тез кўринадиган бўлди.
Шунда: “Дўстим, армонинг ушалди, хотиржам бўл”, дея ҳаққига дуо қилдим.
Муҳаммадали СОИПОВ,
Риштон тумани
“Ҳидоят” журналидан
http://hidoyatuz.taplink.ws