Мақолалар

Дўстимнинг армони

Чоп этилди Avgust 14, 2024 Дўстимнинг армониda fikr bildirishni o'chirish

Аллоҳ бир кишини ҳидоятга йўллаб қўйса, ибодатга қоим бўлиши ҳеч гап эмас экан. Дўстим Зоҳиджон беш маҳал намоз ўқийдиган бўлди. Ҳалол, ичиш-чекишдан йироқ одам эди. Аммо у шу вақтга қадар намоз ўқимасди. Энди эса қазо намозларини ҳам ҳисоблаб, ҳар куни ўқийди. Оиласига ҳам, яқинларига ҳам шуни буюради.

Кимни кўрса, дину маърифатдан гап очади. Билимли бўлса, билмаганини сў­райди. Билмаса, билганини билдиради. У сабаб бў­либ қанча одамлар ҳидоят топди. Намоз ки­шини тартибли бўлишга, ҳаловат топишга, ёмон ишлардан қайтишига ёрдам беради. Энг асосийси, Раббисини танийди.

Аммо барчага таъсир қилган насиҳат­лари икки ўғлига кор қилмади. Бир суҳ­батимизда: “Болалар катта бўлгач, гапга кириши қийин бўларкан. Ўғилларим беш маҳал намоз ўқиб, орқамдан дуо қилса, армоним йўқ эди”, деди.

Бир куни масжидда имом-домла: “Ўқиёт­ган сураларингизнинг маъносини тушуниб ўқинглар. Шунда намозларинг янада хушу­ли бўлади”, деди. Бунга амал қилган дўстим доим ёд олган сураларининг маъносини ўқиб юрарди.

Шундай кунларнинг бирида у Моъун сурасининг бир оятини ўқиди: «Бас, шундай намозхонлар ҳолига войки, улар намозларини “унутиб” қўядилар» (4–5-оятлар). У бу сурани ўқиб, “Болаларим намозларини унутиб қўяяпти, охирати нима бўлади?” деди таъсирланиб.

Шунда унга: “Ҳидоят Аллоҳдан. Сабр қил, уларнинг ҳаққига дуода бўл”, дедим. У бошини қимирлатганча тасдиқ этди.

Дўстимнинг бу уринишлари менга ҳам ўрнак бўлиб, оиламга ҳам татбиқ этиб, кўнглим хотиржам бўлди. Қаерда бўлмасин: “Намозда-ку, Аллоҳнинг ҳи­моясида-ку”, деб қўяман. Зоҳиднинг бу қадар куюнишини ке­йин англадим.

Орадан вақт ўтиб, у оғир бетоб бўлиб қолди. Кўргани борганимда фарзандлари ҳаққига дуода бўлишимни сўради. “Нега ўзингга дуо сўрамайсан?” десам, “Мендан кўра уларга кўпроқ дуо керак”, деди. Шу хасталик боис дунёни тарк этди.

Қачон масжидга борсам, дўстим ёдимга тушиб, армонда кетди-я, дея ўйлаб юрардим.

Бир куни жума намозида катта ўғлини кўриб, беихтиёр қувондим. “Қанийди шуни отаси кўрганида эди, армони қолмасди”, дедим ўзимга ўзим. Вақт ўтиб, иккинчи ўғли ҳам масжидда тез-тез кўринадиган бўлди.

Шунда: “Дўстим, армонинг ушалди, хотиржам бўл”, дея ҳаққига дуо қилдим.

Муҳаммадали СОИПОВ,
Риштон тумани

“Ҳидоят” журналидан

http://hidoyatuz.taplink.ws