Сўзимиз зикр бўлсин
Нутқ инсонга берилган улкан неъматдир. У инсонни ҳайвондан ажратиб турувчи асосий фазилатлардан ҳисобланади. Аллоҳ таоло марҳамат қилади:
«Ар-Раҳмон (меҳрибон зот) Қуръонни таълим берди. (У) инсонни яратди. Унга баённи (нутқни) таълим берди» (Ар-Раҳмон, 1–4).
Ушбу оятдаги “баён”дан мурод нутқ, яъни инсоннинг фикрини сўз билан ифода эта олиш қобилиятидир. Аллоҳ таоло марҳамат қилади:
“Ахир, Биз унга икки кўз, тил ва икки лаб (ато) қилмадикми?!”(Балад, 8–9).
Ояти каримада Аллоҳ таоло инсонга берилган неъмат – нутқ воситаларини алоҳида-алоҳида эслатмоқда. Инсон бу улкан неъмат – нутқнинг қадрига етиб, ундан унумли фойдаланиши керак. Ҳар бир неъматнинг шукри уни яратган Зотнинг розилиги йўлида фойдаланиш билан бўлади. Демак, нутқ шукрининг адоси ҳам бу неъматни берган Раҳмон таолони рози қиладиган тарзда ишлатиш билан бўлади. Бунинг йўлини эса Аллоҳ таоло Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)га билдирган.
Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)дан: “Энг афзал амал қайси?” деб сўрашганида, у зот: “Тилинг Аллоҳнинг зикри билан нам бўлиб вафот этишингдир”, деганлар.
Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам) асҳобларига: “Сизларга Моликингиз ҳузуридаги амалларингизнинг энг яхши ва тозаси, даражаларингизни кўтарувчи, тилла ва кумуш инфоқ қилганингиздан ҳам аълороқ ва сизлар душманларингизга йўлиқиб, уларнинг бўйнига уришингиз ёки улар сизларнинг бўйнингизга қилич уришидан ҳам яхшироқ нарсанинг хабарини берайинми?” дедилар. Саҳобалар: “Хабарини беринг, ё Расулуллоҳ”, дейишди. Шунда у зот: “Бу Аллоҳни зикр қилишдир”, дедилар.
Зикр Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)дан қолган мерос. Бир куни Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) бозорга кириб, у ердагиларга: “Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)нинг мерослари масжидда тақсим қилиняпти-ю, сизлар бу ерда юрибсизлар”, деди. Одамлар бозорни ташлаб, масжидга боришди. Лекин у ерда бирор меросни кўрмадилар. Улар қайтиб келиб: “Эй Абу Ҳурайра, масжидда тақсим қилинаётган меросни кўрмадик”, дейишди. Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу): “Унда нима кўрдиларинг?” деди. Улар: “Аллоҳ таолони зикр қилаётган ва Қуръон ўқиётган… қавмни кўрдик”, дейишди. Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу): “Ана шу Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)нинг меросларидир”, дедилар.
Бизлар доим тил ва қалбимизни Аллоҳнинг зикри билан машғул қилсаккина, Аллоҳнинг чақириғига лаббай деган бўламиз:
“Эй имон келтирганлар! Аллоҳни кўп зикр қилингиз”(Аҳзоб, 41).
Шундагина Аллоҳ таоло зокирларга ваъда қилган мукофотларга эришамиз, иншоаллоҳ:
“Аллоҳни кўп зикр этувчи эркаклар ва (Аллоҳни кўп) зикр этувчи аёллар – улар учун Аллоҳ мағфират ва улуғ мукофотни (яъни жаннатни) тайёрлаб қўйгандир”(Аҳзоб, 35).
Аллоҳ таоло: “Мени зикр қилган кишининг қўшнисиман”, дейди (қудсий ҳадис). Аллоҳ биздан рози бўлишини хоҳласак, Уни зикр қилишдан ғофил бўлмайлик.
Солиҳ кишилардан бири: “Мен Раббим мени қачон эслашини биламан”, деганида атрофидагилар: “Буни қандай биласан?” дейишибди. Шунда у: “Мен қачон Уни эсласам, У ҳам мени эслайди. Аллоҳ таоло: “Бас, Мени ёд этингиз, (Мен ҳам) сизларни ёд этурман”, деган-ку”, дебди.

Усмонхон АЛИМОВнинг
“Расулуллоҳ (соллаллоҳу алайҳи ва саллам)нинг муборак васиятлари” китобидан (2-жилд)
Асар “Мовароуннаҳр” нашриётида чоп этилган.
Нашриётдан харид нархи 30000 сўм