Пайғамбар алайҳиссаломнинг сири
Пайғамбар алаҳиссаломнинг ўн йил хизматини қилган Анас ибн Молик розияллоҳу анҳу ҳикоя қилади:
Бир куни болалар билан ўйнаётган эдим. Пайғамбар алайҳиссалом ёнимга келиб бизга салом бердилар ва мени бир ишга юбордилар. Мен қайтиб келгунимча бир деворнинг соясида ўтирдилар. Сўнгра менга: “Бу ишни ҳеч кимга айтма!” деб тайинладилар. Шу сабабли уйга кеч келдим. Уйга келганимда онам:
– Нега кеч қолдинг? – деб сўради.
– Пайғамбар алайҳиссалом мени бир ишга юборгандилар, шунинг учун кечикдим, – дедим.
Онам:
– Қанақа иш экан у иш, – деб сўради.
– Бу сир, айта олмайман, – дедим.
Шунда онам менга:
– Ўғлим, Пайғамбар алайҳиссаломнинг сирини ҳеч кимга айта кўрма,– деди.
Мен ана шу сиррни ҳеч кимсага айтмадим.
Анас ибн Молик бу ҳодисани шогирди Собит ал-Бунонийга гапириб берганидан кейин унга бундай деди: “Собит, агар шу сирни бирор кишига айтадиган бўлсам, қасамки, уни фақат сенга айтган бўлардим”[1].
Профессор, доктор Меҳмет Яшар КАНДЕМИРнинг “Саҳобадан 101 хотира” китобидан
Таржимон: Дамин ЖУМАҚУЛ
[1] Бухорий, Истеъзан, 46; Муслим, Фазоил ус-саҳоба, 145,146; Абу Довуд, Салом, 147; Ибн Можа, Аҳмад ибн Ҳанбал, Муснад, III, 109, 174, 235.