“Озод бўлсанг ҳам йиғлайсанми?”
Бир бадавийнинг кечаси ухламайдиган ҳабаш хизматкори бор эди.
Бир куни бадавий:
– Ҳой бола, сен нега ухламайсан? – деб сўради,
Бола:
– Жаннатни ўйласам, завқим тошаяпти. Дўзахни ўйласам, қалбимни қўрқинч босяпти. Ўлимни эсласам, уйқум ўчиб кетяпти. Эй хожам! Бу аҳволда қандай қилиб бемалол ухлайман? – деб жавоб берди.
Бадавий бу гапни эшитиб, йиғлаб юборди. Сўнг:
– Болам, бундай мақомдаги одам қул бўлиб яшаши дуруст эмас. Кетавер, Аллоҳ розилиги учун сени озод қилдим! – деди.
Буни эшитган бола ҳам йиғлаб юборди.
Бадавий:
– Озод бўлсанг ҳам йиғлайсанми? – деб ҳайрон бўлган эди,
Бола:
– Эй хожам! Бу кичик озод бўлиш. Лекин ким мени катта озодликка – Қиёмат куни дўзах азобидан озодликка – олиб чиқади? – деди.
аrabic.uz